TOPLUM, AHLAK VE ADALET

Bu yazının asıl amacı toplum için adaletin öneminde bireysel ahlâkın yeri olacaktır. Ahlâk, insanın varlığının doğal bir parçasıdır. Söz konusu bu doğal parçanın din ve felsefede yeri önemlidir. Burada asıl vurgulanması gereken husus, ahlâkın temelinde ve hayatın her noktasını tanzim eden dinin temel hedefinde ferdin olduğudur. Bu nedenle adalet, ahlâk ve fert arasındaki ilişkiden bahsetmek gerekiyor.

Adalet ve Ahlâkın Fertle İlişkisi

Bir kişinin iyi ahlâk sahibi olması için adil olması, diğer insanların haklarına saygı göstermesi gerekiyor. Toplum içinde dayanışma, yardımlaşma ve kardeşlik duygusunun gerçekleşmesi için insanların söz ve fiillerinde adil davranmaları şarttır. “ Bir toplumda, değerlerin, ilkelerin, ideallerin, erdemlerin cisimleşmiş, somutlaşmış, hayata geçirilmiş olması durumu olan adalet; herkesin hak ettiği ödül ya da cezayla karşılaşması durumudur. Adalet en yüce, nesnel ve mutlak bir değerin anlatımı olarak insanın davranışını ahlâkî açıdan inceleyen ve eleştiren bir düşünce, hakka ve doğruluğa saygıyı temel alan ahlâk ilkesi, doğruluk, dürüstlük, tarafsızlık, uygun ve doğru muamele biçiminde karşımıza çıkar. Bu çerçeve içinde adalet bir kimsenin haklarıyla başkalarının hakları arasında bir uyumun bulunması hâli, hak ve hukuka uygun olma durumu, devletin farklı hatta karşıt çıkarları olan insanlar arasında hakka uygun bir denge oluşturması durumu olarak anlaşılır. Adalet kavramı buradan da anlaşılacağı üzere hem bireysel ve hem de toplumsal bir düzlemde ele alınabilir.” 1

Bir kişinin topluma karşı adil olması ilk önce kendi nefsinde adaletli olması ile mümkündür. Kişi bunun için ahlâkî anlamda inandığı değerleri bilmek ve yaşamak zorundadır. Kişinin ahlâkî değer ve ilkeleri bilmesi hususunda akıl, vicdan ve sezgileri birlikte iş görür. Sosyal bir varlık olan insanın ihtiyaç duyduğu sosyal düzen, ahlâkî değerler etrafında oluşturulacak uzlaşma ile mümkün olabilir. Böyle bir düzenin oluşması adaletli fertleri zorunlu kılar. Kendi nefsinde adaletli olmayan kişinin toplumsal düzlemde başkalarına karşı adaletli olması beklenemez.

Dört Ana Fazilet

Adalet, İslâm düşüncesinde bütün erdemlerin kaynağı olan hikmet, iffet ve şecaat kavramları ile birlikte değerlendirilir. “Dört ana fazilet vardır: Hikmet, şecaat, iffet, adalet. Şeyleri nasıl iseler öylece bilme anlamına gelen hikmet, düşünme gücünün bir faziletidir. Zekâ, hatırlama, süratli kavrayış vb. hep hikmetin şümulüne giren tâli faziletlerdir. Şecaat, gazap kuvvetinin ıslahı neticesinde doğan bir fazilettir. İffet, arzu (şehvet) kuvvetinin kontrol edilmesiyle hâsıl olur. Adalet ise her üç gücün dengeli bir şekilde insanda bulunmasıyla elde edilir.” 2

Bu anlamda adalet varlığını önce insanda gösteren bir değerdir. Ahlâkî boyutta kişi nefsini hikmet, iffet ve şecaat ile vasıflandırmadıkça erdemli sayılmaz. Bu erdemlerden biri yoksa adaletin olması da mümkün olmamaktadır. Erdemlerin kazanılması ahlâkî anlamda kişinin olgunlaşması anlamına gelir. Adaletin toplumsal görünümü yani gerçekleşme biçimi farklılıklar gösterse de gerçekleşmesi insanın şuurunda yer etmesine bağlıdır. Kültüre, mekâna ve zamana göre değişmesi kişilerin algılama biçiminden kaynaklanır. Adalet duygusu, inanma duygusu gibi insana özgü fıtri bir özelliktir. Bu duygu, insanların zulme ve haksızlığa karşı olmalarında kendini göstermektedir.

Aynı çerçevede İbn Haldun’a göre adalet, esas olarak ahlâkî ve vicdanî bir meseledir. Her insanda var olan ahlâkî erdemler, adalet duygusunun her bireyde ve dolayısıyla her toplumda yer almasına neden olmuştur. İnsanlar adaleti vicdanlarında hissederler. İbn-i Haldun’a göre farklı bireysel özellikleri ile toplumu oluştururlar. Sosyal bir varlık olan insan, toplumsal hayatın her yerinde ahlâkî bir varlık olarak karşımıza çıkar. Adalet, bilgi ve eyleme dayalı bir erdemdir. Ahlâkî açıdan birey aşırılıklardan kaçınarak adalete ulaşır. İnsan nefsi iyiliklere sahip olursa erdemlerin kendisinde olgunlaşmasını ister. Adalet de tüm erdemlerin üstünde bir itidal hâli olarak karşımıza çıkar.

İbn Haldun, Şifâu’s-Sâil adlı eserinde, iffet, adalet, cesaret, cömertlik, hayâ ve sabır için güzel huylar, riya, haset, kin için ise kötü huylar der. Kalpteki duygular bozuk olursa davranışlar da bozuk olur. İnsan kalbinde kemali sevme duygusu vardır. Bu sebeple kişi, her türlü hareket ve eyleminde olgunluğa ermek için uğraşır. Akıl ise kişinin istediğini yapabilmesini sağlar. 3

İbn Haldun’a göre toplumda adalet var olduğu müddetçe bir arada yaşanır. Bu, aynı zamanda ahlâkî değerlerin varlığının işaretidir. Ahlâkî anlamda çöküşün yaşandığı zamanlarda toplumun da çöküşü gerçekleşir. Böylece başka bir toplumun hâkimiyeti altına girme süreci başlar.

Sonuç

Görüldüğü gibi toplumun düzeni ve devamı için en önemli unsur ahlâk ve adalettir. Bu iki kavram birlikte kendini bireyde gerçekleştirir. Bu nedenle toplumda bireyler ahlâk ve adaletin timsali olacak şekilde yetiştirilmesi gereklidir. Tarihsel sürece baktığımızda ahlâk ve adaletten yoksun toplum ve devletler yok olmuşlardır. Bu duruma ilişkin örnekleri tarihin her döneminde bulmak mümkündür. Ahlâk ve adalet ferdin şuurunda temiz bir şekilde yer edinmelidir. Ahlâklı olmadan adil olmak, adil olmadan medeni olmak mümkün gözükmemektedir. Dolayısıyla adalet, medeni toplumların, en kutsal mefhumudur, temelinde ahlâklı ve adil insan yer alır.

Yılmaz Albayrak

1 Ahmet Cevizci, Felsefe Sözlüğü, Paradigma Yayınları, İstanbul 1999, s:11.

2 İslâm Ansiklopedisi, cilt 2, sayfa 2.

3 İbn Haldun, Tasavvufun Mahiyeti “Şifâu’s-Sail”, Çeviren: Süleyman Uludağ, Dergâh Yayınları, İstanbul, 1998, s.104.