MUTE ŞAVAŞI'NDAN BİR İKİ ÇİZGİ

Onlar imanın etkin gücüyle perdeleri kaldırıyor, Rabbani iklime giriyorlardı. Onlar müminlerdi. Onlar güzel müminlerdi. Onlar en güzel müminlerdi. Onlar Peygamber ikliminin has talebeleriydi.

Üstat Sezai Karakoç'un şiir diliyle, “Bu çölde, bu uyumsuz evren tünelinde Er olan, asker olan yalnız biziz Bedrin ve Kur’ân'ın askerleriyiz Armağan götürürüz kentlere Gök armağanı Kur’ân'ı Açarız dünya önünde bu sofrayı Kim ki Tanrıya dayanmamakta dayanmakta kendine Yakarız kendisini de kentini de Kim ki ortak olmuş yoksulun yarı ekmeğine Kendini bir yerde bulur Ağzını ekmekle birlikte bir başka yere Kim ki Tanrı kullarına bakarsa yukardan Kartallarca inişimizi görür ansızın yukarlardan Kim ki sesini yükseltmek ister Tanrı sesinden Deriz, ey rüzgâr önündeki sinek, işte Basra Körfezi Buyur yeryüzü cehennemi Buyur gökyüzü cehennemi Kim ki daha yukarı tutar surunu yapısını Kâbe'den Biz bir orduyuz çatlayan yer, yarılan kaya Aşağı fışkıran kaynar su depreminden Bileğimizde Hayber'in düğmeleri Yüzümüzde gül beyaz Bedir demetleri Saçımızdaki kına Hendek çiçekleri Belimizde en son kuşak Mekke fethinin kemeri”

Mute ovasında destan yazılıyordu. İslâm erleri tam bir destan yazıyordu. Hz. Zeyd bin Harise (r.a.) şehit düşüyordu. Hz. Cafer bin Ebu Talib şehit oluyordu. Üçüncü komutan İslâm şairi Hz. Abdullah bin Revaha (r.a.) şehitler kervanına katılıyordu. Hz Abdullah şehit düşerken sancak da yere düşüyordu. Hz. Sabit bin Akran el‑Ensari (r.a.) süratle geliyor sancağı alıyordu. Hz. Sabit yüksek sesle “Ey Müslümanlar, içinizden birini kendinize kumandan seçin.” diyordu. Müminler “Seni seçtik.” diyorlardı. Hz. Sabit (r.a.) Halid bin Velid'e bakarak “Ey Halid! Al şu sancağı.” dedi. Hz. Halid bin Velid “Ben bu sancağı alamam, sen buna benden daha layıksın. Çünkü sen hem daha yaşlısın hem de Bedir Savaşı'nda bulunanlardansın.” dedi. Hz. Sabit “Al sancağı ey Halid! Vallahi ben onu sana vermek için aldım.” dedi.

Hz. Halid, sancağı alıyordu. O bir askerî dehaydı. Müminler bu denli az iken bir zafer elde etmeleri mümkün değildi. Onun hedefi İslâm ordusunu zaafa uğratmamaktı, büyük kayıplar verdirmemekti. Bunu başardığında aslında bir zafer elde etmiş olurdu. Bizans ordusu İslâm ordusundan altmış altı kat daha fazlaydı. Hz. Halid bin Velid (r.a.) akşama kadar ordusundan zayiat verdirmeden savaşıyordu. Akşam olunca iki ordu da istirahate çekiliyordu. Hz. Halid yeni bir taktik geliştiriyor, sağ cephedeki askerlerini sol cepheye alıyordu. Sol cephedekileri de sağ cepheye alıyordu. Önde savaşan askerlerini arkaya, arkada savaşan askerlerini de ön safa getiriyordu. Böyle bir taktikle sabah iki ordu tekrar taarruza başlıyordu. Bizans ordusu yeni yüzlerle karşı karşıya gelince Müslümanlara takviye güçlerin geldiği zehabına kapıldılar. Müslümanlar ise ardı ardına saldırı gerçekleştiriyordu. Düşman ordusunda bir zaafiyet başladı. Bir dağınıklığa uğruyorlardı. Hz. Halid bin Velid saldırıları yavaşlatıyor ve yavaş yavaş ordusunu geri çekiyordu. İslâm erlerinden ciddi kayıplar vermeden geri çekilmeyi başarıyordu. Ancak İslâm ordusundan on iki mümin şehit düşmüştü.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Medine'de Mescid‑i Nebevi'sindeydi. Rahman‑ı Rahim olan Rabbimiz, zaman ve mekân perdelerini kaldırıyor Mute ovasında olup bitenleri Resulünün görmesini murat ediyordu. Efendimiz aleyisselatü vesselam, mescidinde savaşı gözleri yaşlı bir şekilde izliyor ve şerefli arkadaşlarına anlatıyordu: “Arkadaşlarınız düşmanla muharebeye tutuştular. Zeyd bin Harise şehit oldu.” Sonra Efendimiz “Allah'ım! Zeyd'i bağışla, günahlarını affeyle.” diye dua etti. Ashab‑ı kirama döndü: “Siz de onun için bağışlanma talebinde bulunun.” buyurdu. Mescid‑i Nebevi'de bulunan sahabe‑i kiram pür dikkat Peygamber Efendimizi takip ediyordu. Resul‑i Ekrem Efendimiz: “Şimdi sancağı Cafer aldı, düşmana şiddetle saldırdı. Sancağı tutan eline bir darbe aldı, eli bedeninden ayrıldı, sonra sancağı diğer eline aldı ama o eline de şiddetli bir darbe aldı ve eli bedeninden koptu. Sancağı göğsü ile tutmaya çalışırken yere yıkıldı ve Cafer şehit oldu.” buyurdu. Ve: “Allah'ım! Caferi bağışla, Allah'ım Cafer'in günahlarını affeyle.” diye dua etti. Ayrıca sahabesine Cafer için bağışlanması adına duada bulunmalarını beyan buyurdu. Peygamber Efendimiz Hz. Cafer'i anlatırken cennet‑i âlâda ona kanatlar ihsan edildiğini ve bir o yana bir bu yana uçtuğunu beyan buyuruyordu.

Peygamber Efendimiz daha sonra Hz. Abdullah bin Revaha'nın da şehit olduğunu, sancağı Halid bin Velid'in aldığını anlatıyor: “Allah'ım! O senin kılıçlarından biridir, sen ona yardımcı ol.” diyordu ve gözleriyle savaş meydanını tarıyor gibiydi: “İşte şimdi tandır iyice kızıştı.” buyurdu. Bu mübarek sözleriyle savaşın en çetin devresinin başladığını anlatıyordu.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Mescid‑i Nebevi'sinden gül yüzleri solgun, gözleri yaşlı olarak ayrılıyordu. Hz. Cafer'in evine gidiyordu. Hz. Cafer'in eşi Esma binti Ümeys Peygamber Efendimizi saygı ve sevgiyle karşılıyordu. Efendimiz (s.a.v.) melül ve mahzundu. Hz. Esma Hatun: " Ya Resulullah! Anam babam sana feda olsun, seni üzüntülü görüyorum. Ne oldu?” diye sordu. Efendimiz, Hz. Cafer'in çocuklarını istedi. Çocukları koşarak geldiler. Âlemlere rahmet olan Efendimiz, çocukları bağrına basıyor, seviyor, öpüyor ve başlarını okşuyordu. Bir yandan da sessiz sessiz ağlıyordu. Gözyaşlarına engel olamıyordu. Esma Hatun şaşırıyordu: “Anam babam sana feda olsun ey Allah'ın Peygamberi, seni son derece üzüntülü görüyorum yoksa sana kötü bir haber mi ulaştı?” deyince Efendimiz: “Cafer bugün şehit oldu.” Esma Hatun çığlık atıyor ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Komşu kadınlar da koşarak geliyor, Esma Hatun'un acısına ortak oluyorlardı.

Hz. Cafer'in büyük oğlu Abdullah: “Resulullah, benim ve kardeşimin yüzünü okşarken ben onun yüzüne bakıyordum. Gözlerinden süzülen yaşlar sakalından akıyor üzerime damlıyordu.”

Peygamber Efendimiz daha sonra kendi hane‑i saadetine gidiyordu. Annelerimize ve kızı Fatıma'ya Hz. Cafer'in ailesi için yemek hazırlamalarını, onları yalnız bırakmamalarını beyan buyurdu. Efendimiz aleyhissalâtü vesselam Mescid‑i Nebevi'ye gelirken yolda Hz. Cafer'in küçük kızı Zeyneb'i görüyordu. Boynu büküktü, mahzundu. Zeyneb'i kucakladı, gözlerinden yaşlar dökülüyordu. Hz. Sa‘d bin Ubade Peygamber Efendimizi ağlıyor görünce niçin ağladığını soruyordu. Efendimiz aleyhissalatü vesselam: “Bu, sevgilinin sevgilisine hasretidir.” buyuruyordu.

Bekir Sağlam