GÜZELLİKLER GALERİSİ
Medeniyet Yöneticisi · 10.07.2023 · 6 dk. okuma · Güncellendi 22.08.2026
İnceden inceye örgülenmiş, her ciheti tam bir denge üzere gerçekleştirilmiş bir sanat eseri gördüğümüzde önce bir şaşkınlık yaşardık, sonra hayretler ederdik ve hayran olurduk. Kalbimizde derin bir ürperti oluşurdu. Evren her noktasıyla zirve boyutlarında bir sanat harikasıydı. Her varlık kendi yapısı ile muhteşem bir sanat eseriydi.
Gökyüzü dehşetengiz bir güzellik arz ediyordu. Yeryüzü güzellikte zirve boyutlarındaydı. İnsan böylesi sanat harikası bir alemin içindeydi. Kendi varlığı, bütün varlıklar güzeller güzeliydi. Tam bir güzellikler alemiydi.
İnsanın bu güzellikler ortamında kalbi güzelliklerle donanırdı, dolardı. O artık hep güzel bakışların, güzel düşünüşlerin ve olabildiğince güzel yaşayışların insanı olurdu.
Peygamber Efendimiz aleyhissalatü vesselâm bir sefer dönüşü Medine'ye yaklaşıyordu. Şerefli arkadaşlarının derlenip toparlanmalarını, üzerlerine çekidüzen vermelerini beyan buyuruyor ve bu beyanında ilginç bir manayı dile getiriyordu. Onun şerefli arkadaşlarından İbnü'l-Hanzaliyye o manaya hayran kalmıştı. O manayı hemen arşivine koymuş, daha sonra gelecek olan nesillere aktarmak istemişti.
Resul-i Ekrem Efendimiz “Sizler kardeşlerinizin yanına varacaksınız. Binek hayvanlarınızı düzene koyun, elbiselerinize çekidüzen verin ki insanlar arasında yüzdeki güzellik timsali ben gibi olun. Çünkü Allah çirkin görünüşü ve kötü sözü sevmez.” 1 buyuruyor.
İbnü'l-Hanzaliyye'nin dikkatini çeken “İnsanlar arasında yüzdeki güzellik timsali ben gibi olun.” ifadesiydi. Bu mana onun kalbine bir seher yeli gibi geri vermişti. İnsan varlıklar âleminde biricik varlıktı. Güzeller güzeli bir varlıktı. Hem manasıyla hem maddesiyle güzeller güzeliydi. İnsan en güzel kıvamda yaratılmış bir varlıktı. Eşref-i mahlûkattı. İnsan bu güzelliğini korumalıydı. Bu güzelliğinin farkında olmalıydı. Bu özelliğine ilişkin büyük bir duyarlılık içre olmalıydı. Rahman-ı Rahim'in güzeller güzeli olarak yarattığı insan, asla gelişigüzel olmamalıydı. Ruhuna, bedenine bakım noktasında büyük bir zerafet içre olması gerekiyordu.
Ruhu inceliklere vasıl olmuş olanlar son derece duyarlı olurlardı. Kâinat denilen güzelliğe uyum sağlayan bir hassasiyet içinde olurlardı. Âlemlere rahmet olan Efendimiz uyarıyordu, öyle bir tablo ortaya koyuyordu ki, insanı hayretlere düşürüyordu. Güzel bir insanın yüzünde bir nakış misali ben olurdu. O ben ona daha bir güzellik katardı. Mümin davranışlarıyla, hareketleriyle, sözleriyle ve hayatıyla yüzdeki ben gibi bir güzellik içre olacaktı. Gönüllere sürur verecekti, huzur ve güven verecekti.
Peygamber Efendimiz dikkatleri özenle ruhun gelişimine çekiyordu. Asıl olan ruhun gelişimiydi, ruhun enginliğiydi. Ama bu bedensel boyutun ihmal edilmesi anlamına gelmiyordu. Her şeyin hakkını vermek gerekiyordu. Yerli yerinde hareket etmek gerekiyordu.
Resul-i Ekrem Efendimiz, misvağını, tarağını yanından eksik etmezdi. Diş temizliği konusuna ileri boyutta özen gösterirler ve ümmetini uyarırlardı. Yatarken, kalkarken, abdest alırken ve her namaz sonrasında dişlerin temizlenmesini tavsiye ederlerdi.




