BENİM NESLİMİN HİKÂYESİ
Medeniyet Yöneticisi · 21.11.2020 · 4 dk. okuma · Güncellendi 22.08.2026
Aklıma nereden geldi bilmiyorum, şahsımda, kendi kuşağımın serüvenine kuşbakışı bir göz atmak istedim.
Yetmişli yılların başında lise sıralarındaydık. Küçük bir kasabada, hiçbir teknolojik buluşla tanışamamış köy çocuklarıydık.
Televizyon mu? Pazar'ın (Rize'nin ilçesi) gündüz elektriği yoktu yahu!
Ben, orta bire başladığım 1966 yılında elektriği, Pazar'da tuttuğumuz küçücük odamda, akşam ezanı okunduktan sonra, korka korka çevirdiğim elektrik düğmesinin “şrak” sesinden sonra gördüm!
Pazar ve birçok yer (Türkiye'de 1948 yılında sekiz ilde elektrik yoktu.) mazot santralleriyle gece ışıklandırılıyordu. Pazar'ın “Çarşıbaşı” mevkiinde bu küçücük, mazotla çalışan elektrik santrali hâlen var mıdır, bilemiyorum.
Benim asıl anlatmak istediğim mekân değil, ama mekân-insan ilişkisini de göz ardı etmemek gerek.
Parasızdık. Zaten alacak bir şey de yoktu ya. İlkokuldan sonra ailelerimizden kopmuştuk, çünkü köylerimize giden yol yoktu ve bizler daha o küçücük yaşlarımızda ana babamızdan uzaktık. Her türlü suça açıktık, bizi eğitecek kimse de yoktu.
Okul mu? Öğretmenlerimiz çok sertti, belki de zamanın disiplin anlayışı buydu. Şefkate muhtaçtık, o da pek yoktu. Ailesinden sevgi desteği alamayan birçok arkadaşımın kötülüklere nasıl bulaştığını gördüm.
Okulda almış olduğumuz bilgi, tamamen materyalist bir yapıdaydı. Kocaman bir kitle manevi yapıdan uzak tutuluyordu. Mesela benim namaz kılan öğretmenim hiç olmadı. Babam namaz kılıyordu. Babamla öğretmenlerimin arasında bir tercih yapmak zorundaydım. Zorlandım. Fakat babamın sevgisi, tercihimi ondan yana yapmak zorunda bıraktı beni.
Köylerden kopup kasabanın benzin kokan atmosferine geldiğimiz zaman (Bir bilseniz benzin kokusu, benim için şehir kokusudur ve bunun karşılığı bende çok derindir.), sudan çıkmış balıktan beterdik. Bize sunulan bataklıklara bile razıydık.
Öğretmenlerimin hemen hepsi “sosyalist”ti. Bilmezdik o zaman bunun ne anlama geldiğini. Akşam öğrenci odalarında tokuşturulan kadehlerle fakirlik edebiyatı yapılır, türküler söylenir ve Rusya'dan “eşitlik” örnekleri anlatılırdı.
Lise birde iken bir koltuğumun altında Nazım Hikmet'i anlatan yasak bir kitapla camiden içeri korkarak girdiğimi çok iyi hatırlıyorum. Nazım'la camide ne işim vardı? Gerçi Nazım'a hiçbir zaman düşman olmadım hatta kısmen onu temize çıkaran bir yazı da yazdım.
Nazım, öğretmenlerimi ve arkadaş çevremi temsil ediyordu, cami ise babamı ve ailemi temsil ediyordu. Ne var ki Nazım ile camiyi hiç barıştıramadım içimde.
Babamın sevgisinin ağır basması sonucu, onu mutlu edecek araştırmalara girdim ve sürekli okumaya başladım, ne bulduysam okuyordum. (Sanki okunacak kitap var mıydı ki?) Bir gün bir gazete kupüründe bir şiire rastladım. Edebiyatı da çok sevdiğim için bu şiir çok hoşuma gitmişti. Şöyle diyordu:




