ASIM GÜLTEKİN'İN ARDINDAN
Medeniyet Yöneticisi · 23.07.2020 · 3 dk. okuma · Güncellendi 22.08.2026
Allah’tan geldik, Allah’a döneceğiz.
Dostumuz, kardeşimiz, dertli yoldaşımız Asım Gültekin’i Hakk’a uğurladık. Mekânı cennet, makamı âli olsun.
“Merhum”…
Er yada geç herkesin böyle bir vasfı olacaktır. Merhum Asım Gültekin de bu vasfa daha dün nail oldu.
Güzel insandı, vefalı bir dosttu merhum; yüreği iman ve ihlas doluydu. Muazzam bir enerjiye sahipti. Ne zaman nerede görüşsek mutlaka bir işle meşguldü. Meşguliyeti de hep Hak üzereydi. Hep bir koşturmaca içindeydi. Programlar, projeler, organizasyonlar, yazılar, dergiler, sohbetler birbiri ardınca onu bekliyordu. Dertliydi. Derdini seven bir insandı. Derdi İslam’dı.
Yüreği gibi zihni de sancı çekiyordu. Ümmetin hâlini düşünüp içerleniyordu. Zaman zaman kalemine ve sözlerine yansıyan keskinlik ve celadetli hâller hep bu sancının bir yansımasıydı. Bu sancıyla kendini okullara, öğrencilere, dergilere vurmuştu. Son yıllarda okul, öğrenci ve dergi çalışmalarında hep onun imzası vardı. Dergiciliğe, İslamcı dergilere bir heyecan ve canlılık kazandırmıştı. “Cevher Okumalar”adı altında ümmetin cevherlerini keşfetmeye çalışıyordu. Uluslararası öğrencilere Fransızca, İngilizce aksanlarıyla “Hızır’la Kırk Saat”i deniz kenarında okutarak,modern hayatta şehir dervişi olmanın yollarını “üstat şair”i de işaret ederek iç yolculuğa çıkmayı tavsiye ediyordu.
Kelimelerin etimolojik analizlerini yaptığı gibi gençliğin de ruh etimolojilerini yapıyor, onların gönül dünyalarına girmeye çalışıyor, talim ve terbiye merdivenlerinden onları birer birer çıkarmaya gayret gösteriyordu. Bütün bunları da bireysel çalışmalarıyla ve de mütevazı imkânlarıyla yapıyordu.
Millî Eğitimin sınırları içinde kalan ve okulu “iş yeri” olarak gören sıradan bir öğretmen değil; geniş düşünen, hedefleri, idealleri olan sıra dışı bir eğitmendi, hocaydı, muallimdi. İlk tercihi göklerin öğrencisi olmaktı. Yerlerin öğretmeni olmayı bu şarta bağlamıştı. “Söz”lediklerini yazıya, eyleme, amele dönüştüren biriydi. Edebiyatı ve edebî müktesebatını davasına ram kılmaya çalışıyordu. Güçlü bir hafızaya sahipti. Edebî hafızası çok iyiydi. Ansiklopedik bilgileri, derin tahlilleri ve entelektüel çıkarımları son derece zengindi.
O gitti, zenginliğimizi yitirdik, fakirleştik; çıkarımlarımız öksüz, kelimelerimiz köksüz kaldı.
Nekroloji yazıları yürek acıtıyor. Ölen bir dostun ardından yazmak gerçekten çok zor. Neden daha çok muhabbet edemedik, neden daha çok birlikte olamadık, neden daha çok kadir kıymet bilmedik diye hayıflanıyor insan. İçimizi büyük bir pişmanlık kaplıyor. Her şeyin tadı kaçıyor böyle böyle.
Dil acı, kalem tutuk, gönül buruk…
Her gelen gidiyor. Yunus dervişin dediği gibi: “Dünya bir penceredir/Her gelen baktı geçti.




