ADANMIŞ RUHLAR

“(Ey Muhammed!) Onlara, Âdem’in iki oğlunun haberini gerçek olarak oku. Hani ikisi de birer kurban sunmuşlardı da birinden kabul edilmiş, ötekinden kabul edilmemişti. Kurbanı kabul edilmeyen, ‘Andolsun seni mutlaka öldüreceğim.’ demişti. Öteki, ‘Allah ancak kendisine karşı gelmekten sakınanlardan kabul eder.’ demişti.” (Mâide Sûresi, 27)

“Kurban”, örfümüzde Allah’a yaklaşmak için kesilen kurbanlığa denirse de asıl manası Allah’a yaklaşmak için sunulan herhangi bir şey demektir ki gerek kurbanlık ve gerek diğer sadakalardan daha geneldir.” (Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır; Hak Dini Kur’ân Dili, Mâide Sûresi, 27. ayet tefsiri)

Burada iki husus öne çıkıyor. Allah’a yakınlaşmak için bir “eylem” ve bu eylemin kabulü için Allah’a karşı gelmekten “sakınmak”.

Bu yönüyle bakacak olursak, hayatın her alanını ve zamanını Allah’a karşı gelmekten sakınarak ona yaklaştıracak fiillerle geçirmenin özel bir hatırlatıcısı ve farkına vardırıcısıdır kurban. Hayatın debdebeli akışı içinde giderek bir yaşam biçimi, bir anlayış ve gizli bir ilaha dönüşen hedonizme modern dünyanın büyük meydan okuyucusu.

Aslına bakılırsa bir davetçinin hayatı, adanmış bir hayat olması gereği ile en büyük kurbandır. Adanmış hayatlar kendilerini rablerine yaklaştırdıkları gibi, onu izleyenlerde de bir tesir yapar, iz bırakır, hem davaya hem de rablerine yaklaştırır.

Bu adanmış büyük ruhların, gösterişsiz küçük işlerle uğraştıklarını görürsünüz. Öncelikle zamanlarını, sonra paralarını, konforlarını düşünmeden adamışlardır. Haftanın birçok gecesi sohbet halkalarında Allah’ın dinini öğrenmek veya öğretmek, sevdirmek ve ısındırmak için doludur. Onları küçücük bir çocukla saatlerce günlerce ve aylarca ilgilendiğini görürsün. Çünkü onun için “bir şey” çok şeydir. Cehenneme gidecek bir insanı kurtarmak için harcanacak her şeye değer.

Ulaşılan maddi imkânlar hayat konforunu ve cazibesini çok yükselttiği gibi yakınlaştırdı. Eskiden uzak olunan bir şeyi reddetmek daha kolaydı. Bu sefer zorlaştı. Bu zorluk adanmanın değerini arttırdı. Maalesef her değerli şey gibi, bu da azaldı.

Davetteki devamlılığı göstermemek için birçok bahane ileri sürülebilir. Özellikle, bireyselleşmenin yüceltildiği, cemaatlerin birey gelişimini sınırlamasına, atıf yapılarak üretilen mazeretler çok çekici. Hâlbuki adanmış ruhlar ben bu meselenin neresinden tutabilirim, diye sorar. Ben düzelirsem ben düzeltirsem birçok şey düzelir diye bakar.

Adanmış ruhlarda itidal, dinginlik ve gereken her şeye vakit ayırma vardır. Telaş yoktur. Telaş hayatın hazlarının peşinde koşuşturmanın, onlara bir türlü ulaşamamanın ve tatminsizliğin modern bir hastalığıdır. Ancak adanmış ruhlar çok soylu eylemlerle davetini sürdürürken ruhu da mutluluğu yaşar. O anne baba ve yakın akrabasına gereken vakti ayırır. Komşusu ile iyi ilişki kurar, fakir fukarayı gözetir, bir öğrenciye vereceği burs hayat eğlencesi içinde bir şeyle kıyaslanamayacak bir mutluluk verir. İnsanların hidayete ulaşması için gösterdiği çaba neticesinde aldığı olumlu sonuçlar bütün yorgunluğunu giderir.