''BEN MÜSLÜMAN OLMAK İSTEMİYORUM''

dinî anlayış ve yaşam tarzının bir arada hatırlanılmaması için çabalamalıyız. Onun zihninde Müslüman olmak hayatın her güzelliğinden mahrum kalmak, zorluk ve sıkıntı olmamalıdır. Müslüman olmanın incelikleri, hayata kattığı değerleri ve özellikle toplumsal dayanışmanın,

bayramların heyecanını tattıralım onlara.

Çocuklar henüz dolaylı anlamı çıkaramayacak kadar küçüktürler. Özellikle de soyut konuları 10 yaşından önce tam olarak oturtamazlar kafalarında. Bu yaştan önce olan olumlu ve olumsuz yaşantıların neticesinde çocuğun dünya görüşü şekillenecektir. İşte bu sebeple zorla Kur’ân kurslarına gönderilmenin, okuyamadığı için çocukların dayak yemelerinin yaptıkları tahribatın daha büyük olduğunu düşünüyorum. Zorla gönderilmenin açtığı tahribattan bahsederken hiç gönderilmemeli gibi bir anlam elbette çıkarılamaz. Gönderdiğimiz kişilerin anlayışlı davranarak eğitimini verdikleri konunun ne denli önemli olduğunun bilincinde olmaları gerekmektedir. Onları soğutarak, zorla bir şeyi ezberleterek çalıştırmamalıdırlar.

Bir çocuğu mutlu etmenin binlerce yolu vardır. Küçük bir şeker, bir aferin, kucakta gezdirmek ya da yanağını okşamak bile yeter onlara. Çocuklarımızı bastırarak, döverek ya da sindirerek öğrettiğimiz her şey ters dönecektir bir gün. Baskın ortamdan çıkan çocuklarda onun karşıtı bir davranış içine girme isteği baş gösterecektir. İçten gelen bir sevgiyle dini sevdirebilirsek emin olun daha kalıcı olacaktır.

7 yaşına kadar çocuklarda davranış eğitimiyle din eğitiminin el ele gitmesi gerektiğini ve anlatılmak istenen her şeyin davranışla desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bayramlar, törenler, ibadet yerleri onların dikkatini çeken ve içinde olmaktan haz duyacakları ortamlardır. Nasıl ki istemedikleri bir şeyi aynı anda zikrettik diye onunla bağdaştırıyorlarsa istedikleri bir şeyi de aynı refleksle birleştirecek zihinlerinde olumlu izler oluşturacaklardır.

Tabii istemedikleri hiçbir şeyi yaptırmayacak mıyız? Yaptıracağız elbette. Bunu yaparken açıklamamızı iyi yapmalı, onun anlayamayacağı soyut kavramları kullanmak yerine daha doğru olur, şöyle yaparsan daha güzel bir şey yapmış olursun gibi yanlış anlamalara sebep olmayacak ifadelerle açıklamak daha doğru olur düşüncesindeyim. Bütün bunların yanında 6 temel hususu

önemsiyor ve sizinle paylaşmayı gerekli buluyorum.

Çocuklarımızda zihinsel gelişim desteklenmeli ve öğrenme istekleri canlı tutulmalıdır. Onların her bilgiyi bilmelerinden ziyade, isteklerinin uyarılmış olması daha önemlidir. Çünkü bilgi sınırsız, bizim hayatımız ve bilgilerimiz ise sınırlıdır.

Çocuklarımız duygularını çeşitli faaliyetler yoluyla ifade edebilmelidirler. Şiir, müzik, oyun ve hikâyeler bu dönemlerin vazgeçilmezleridir. Bu etkinlikler onların kavrama yeteneğini geliştirecektir. Kavrama yeteneği gelişmiş çocuklarımız dünyayı, kendilerini ve yaşadıklarını daha iyi anlayacak mutlu, huzurlu birer fert olarak büyüyeceklerdir.

Çocuklar güven içinde büyür, hayata olumlu bir gözle bakabilirlerse ileriki yıllarda dinî kavramları daha iyi anlayacaklardır.

Çevresindeki insanlarla iyi geçinen, onlara saygı duymayı öğrenen bir çocuk iç huzurunu da yakalayacak ve ileride kendiyle barışık birisi olacaktır.

Onlarda beslenmesi gereken tek şey bedenleri değildir. Hayal güçleri onların en güçlü hazinelerindendir. Bu kaynağı iyi beslersek hem çocukluklarını iyi yaşarlar hem de farklı düşünce yetenekleri gelişmiş olacaktır.

Çocuklar için tabiat sevgisi çok önemlidir. Doğayı, hayvanları ve tabiata olanları izlemek, içinde olmak onları çok mutlu edecektir.

Tüm bunlar onların dinî kavramları anlayabilmeleri için temel olacaktır. Bu kadar erken dönemde dini ret ya da kabul etmek gibi bir durumun olmadığı için ben şu anda kendimi endişeli hissetmiyorum. Sizler de böyle bir durumda aceleci davranmayın bence. On yaşına kadar yukarıdaki hususlarda özen göstererek birlikte mutlu bir çocukluk yaşatalım onlara. Sonrası onlarda bu tohumlar filiz verecektir.

Muhammet Mert